Kiedy została erygowana parafia w Kacwinie trudno ustalić z braku odpowiednich dokumentów. Przyjąć należy, iż w niedługim czasie po założeniu wioski został zbudowany kościół i utworzono parafię do której należały wioski: Kacwin, Frankowa, Osturnia, a później jeszcze Frankówki.Za utworzeniem parafii w początkach istnienia Kacwina wskazuje ówczesny zwyczaj i sposób zakładania osiedli w tym czasie. W dokumentach z lat 1308 i 1313 jest mowa, iż mieszkańcy tych osiedli mogą swobodnie wybrać kapłana i zbudować własny kościół, a jeśli to uczynią to na jego utrzymanie nakłada się dziesięcinę z pól, łąk i lasów.
W sąsiedniej Niedzicy wzmiankowany jest kościół w roku 1326.Tego roku Czerwony Klasztor nabywa prawo patronatu nad kościołem św. Bartłomieja w Niedzicy. W Lechnicy założonej w r. 1320, a należącej od początku do Czerwonego Klasztoru, został zbudowany kościół i utworzono parafię w roku 1419.W Starej Wsi też został zbudowany kościół w pierwszej połowie XIV w. W roku 1337 nabywa Czerwony Klasztor, Starą Wieś i prawo patronatu nad kościołem parafialnym.
Obecny kościół parafialny w Kacwinie zbudowany został przez rodzinę Berzewiczych z początkiem XV wieku. Budowa kościoła wykazuje, iż wzniesiony został ok. roku 1400.Herb rodziny Berzewiczych – 3 róże w tarczy – umieszczony na zworniku sklepienia w prezbiterium nad wielkim ołtarzem wskazuje, iż fundatorami kościoła byli członkowie tejże rodziny. Do nich należał także patronat nad kościołem i parafią tak długo, dopóki byli panami tej okolicy. Z chwilą przejścia majątku Berzewiczych w obce ręce, patronat również przeszedł na nowych właścicieli. Stało się to ok. połowy XV wieku. Trudno powiedzieć czy obecny kościół w Kacwinie jest pierwszym, czy też drugim z rzędu. Pierwotny bowiem kościół mógł być drewniany, a dopiero po pewnym czasie został zbudowany obecny murowany.
Kościół parafialny w Kacwinie zbudowany jest w całości z kamienia, razem z przylegającą doń wieżą. Prezbiterium kościoła zostało zasklepione, nawa pokryta była drewnianym stropem do roku 1712.Wieża kościelna miała początkowo gotyckie nakrycie, a dopiero w następnych stuleciach skutkiem licznych pożarów zmieniała styl i zachowała obecny x XVIII w. W r. 1431 został kościół sprofanowany i zniszczony przez husytów, którzy dwukrotnie najechali tę okolice, spalili Czerwony Klasztor i wymordowali zakonników, zdobyli także zamek w Niedzicy i w nim się usadowili. Do dziś nazwa Tabor nad zamkiem niedzickim jest pozostałością po husytach.
W okresie reformacji został kościół w Kacwinie złupiony przez heretyków i rebeliantów, którzy dopuszczali się różnych nadużyć na wierzącej ludności i obiektach kościelnych. Protestanci posiadali kościół kacwiński w swych rękach przeszło 30 lat. Z chwilą przyjęcia luterskiego wyznania przez panów niedzickich, zmuszano również ludność poddaną do przyjęcia tegoż wyznania. Od roku 1602-1632 był kościół w Kacwinie w posiadaniu luteranów. Ludność miejscowa, pomimo nacisku i wielkich trudności została wierna kościołowi Katolickiemu. W rękach katolików zostały w tym czasie jedynie kościoły w Lendaku, w Hanuszowcach i Niżnych Łapszach, należące do zakonu miechowitów w Polsce. Te kościoły były ostoją katolicyzmu dla całego Zamagurza. Ludność okoliczna szukała pociechy religijnej u katolickich kapłanów i korzystała z ich posług duchownych.
W roku 1632 kościół w Kacwinie zostaje przywrócony katolikom, od tego czasu obsługuje parafię stale kapłan katolicki. Nie wiadomo kto był pierwszym duszpasterzem w Kacwinie po reformacji. Możliwe, że był nim ks. Bartłomiej Rozmus, który był tutejszym proboszczem w latach 1660-1682. Został on kanonikiem katedralnym w r. 1682 i zmarł w Kapitule w 1689 roku. W roku 1677 był wielki pożar w Kacwinie, który zniszczył doszczętnie kościół oraz plebanię, wtedy spaliły się również wszystkie akta parafialne. W roku 1679 spisał ks. Rozmus inwentarz kościelny i zaczął pisać metryki. Po pożarze odnawiano stopniowo kościół i powiększano jego inwentarz. Zbudowano dach kościelny i nakryto wieżę, nawę kościelną nakryto drewnianą powałą. Wielki ołtarz zbudowano po ogniu pod koniec XVII wieku, prócz niego sprawiono jeszcze dwa boczne ołtarze M.B. Bolesnej i św. Anny. W roku 1691 zostało kanonicznie erygowane Bractwo św. Anny w Kacwinie. Papież Aleksander VIII, brewem z dnia 24.X.1689 udzielił na dzień św. Anny odpustu zupełnego wszystkim wiernym po wieczne czasy. Od tego czasu co rocznie uroczyście obchodzono bracki odpust św. Anny w dniu 26 lipca.
W roku 1700 odbyła się kanoniczna wizytacja, dokonana przez biskupa Jana Zsigraja, prepozyta spiskiego, która stwierdza, ze kościół w Kacwinie pod wezwaniem WW. świętych jest w rękach katolickich od 68 lat, w kościele sł 3 ołtarze, a na wieży są 4 dzwony w ostatnich latach sprawione. Przy kościele jest parafialna szkoła z nauczycielem katolickim. Dusz wszystkich w parafii z Frankową, Frankówkami i Osturnią było 836.
W roku 1712 zdjęto z nawy powałę i zbudowano kamienne sklepienie. W tym samym roku zbudowano rownież kaplicę św.Anny i zakrystię. W r. 1714 zbudowano piękny barokowy chór, który do dziś jest dobrze zachowany. W roku 1715 konserwował kościół w Kacwinie Biskup Białog Lukasz Nataly. W następnym roku został cały kościół ozdobiony piękną polichromią.
W roku 1757 lub 1759 w czasie pożaru spalił sie dach na kościele, sygnaturka i wieża kościelna, spadły i zniszczone zostały dzwony. Polichromia w całym kościele bardzo ucierpiała od gorąca oraz dalszych działań atmosferycznych wynikłych z braku dachu. Sklepienie w prezbiterium zostało uszkodzone. Wtedy spaliła się również plebania, spichlerze i domki kościelne. Kościół został nakryty w roku 1759.W następnym roku otynkowano i wymalowano kościół na zewnatąrz. Kamienne kolumny i nowe drzwi do zakrystii sprawiono w roku 1761, wtedy odbudowano również domki kościelne. Dnia 6 sierpnia 1761 r. był wielki grad, który wybił szyby w kościele, wyrządził nowe szkody i zniszczył całkowicie zboże i wszelkie plony w polu. Przez następne lata prowadzono bez przerwy systematyczną pracę koło kościoła.
W roku 1767 zbudowano rokokowy hełm na wieży, który przetrwał do dziś. W roku 1768 odnowiono i stylowo przerobiono wewnątrz i zewnątrz wieże, umieszczając w niej zegar. W roku 1769 ulano dwa większe dzwony: św. Donata i św. Anny oraz trzeci mniejszy, który umieszczono w sygnaturce. Wtedy również zreperowano uszkodzone sklepienie w prezbiterium i wymalowano na biało cały kościół. Dwa mniejsze dzwony do wieży ulano w roku 1771.Nowe tabernakulum zostało sprawione w r. 1772, odnowiono również wielki ołtarz i uzupełniono nowym figurami. Nowy ołtarz M.B. Bolesnej sprawiono w roku 1773.Nowy baldachim zakupiono w roku 1774.Czterech malarzy pracowało w kościele przez 18 miesięcy w roku 1775, którzy malowali kościół i złocili ołtarze. Z tego zapewne czasu jest malowidło w prezbiterium. Nowy ołtarz boczny z dwoma obrazami św. Józefa i św. Jana Nepomucena sprawiono w r. 1777.Kamienną posadzką wyłożono kościół w roku 1778. Pod koniec XVIII wieku sprawiono jeszcze ołtarz św. Antoniego.
Mur otaczający kościół zbudowano w roku 1814. W XIX wieku pokryto kościół nowymi gontami i dwukrotnie obijano wieżę i sygnaturkę. Ławki kościelne sprawił ks. Walenty Kaczmarczyk w roku 1779.Nowe drzwi do kościoła zostały zrobione w roku 1839, w tym samym roku sprawiono jeszcze 3 nowe ławki do prezbiterium. W r. 1840 dokonano reperacji ołtarzy św. Antoniego i św. Anny, wymalowano ozdobnie drzwi i ławki w kościele. W roku 1842. sklepienie kościoła zostało wzmocnione ankrami żelaznymi, ściany kościoła podparto większymi szkarpami i zbudowano łuk nad Krzyżem w formie kapliczki, celem podparcia i wzmocnienia frontowej ściany prezbiterium. Nową ambonę wykonał rzeźbiarz z Rużomberku w roku 1843. Odnowiono kaplicę św. Anny i sprawiono nowy obraz do ołtarza w roku 1853.Bractwo Różańcowe kanonicznie erygowano w roku 1881, w ołtarzu św. Józefa umieszczono obraz M.B. Różańcowej i wprowadzono odpust bracki w październiku.
W roku 1902 przerobiono ołtarz św. Antoniego i umieszczono w nim figurę Serca Pana Jezusa. Zostało również erygowane Apostolstwo modlitwy. Dnia 23 października spalił się ołtarz M.B. Różańcowej, był to piękny ołtarz fundowany w roku 1777 ku czci św. Józefa, do którego umieszczono obraz Matki Bożej w roku 1881.Na wzór dawnego ołtarza, wykonano nowy w Tyrolu w roku 1913.Nowy wieczernik fundowany przez Kaspra Wójcika namalował w roku 1913 Ludwik Tary prof. Akademii sztuk pięknych w Peszczie. W roku 1914 nowe organy dla kościoła wykonał Józef Angster z Budapesztu. Na wojnę zabrano również piszczlki z organów, małą ilość pozostawiając. W roku 1922 sprawiono dwa nowe dzwony, które wykonała firma Schwabe w Białej, większy dzwon został ufundowany przez Amerykanów, rodaków kacwińskich, mniejszy kosztem miejscowych parafian. W dzień św. Jana Chrzciciela, dnia 24 czerwca 1922 r. poświęcił uroczyście dzwony ks. Jan Pataky, miejscowy proboszcz i Dziekan Niedzicki w asyście licznego duchowieństwa dekanalnego. W tym też roku sprawiono na miejsce zabranych nowe piszczałki do organów, reperacji organów dokonała firma St. Zebrowski.
W roku 1926 gruntownie odnowiono i wyzłocono wielki ołtarz przy wydatnej pomocy rodaków z Ameryki, prace wykonał Józef Jura z Wadowic. W roku 1928 ufundował Kasper Dudaszko obraz Bożego Narodzenia do wielkiego ołtarza. W roku 1933 zrobiono posadzkę terakotową w kościele i w zakrystii, uzupełniono i wymalowano ławki w kościele, sprawiono nowy tron na wzór dawnego. W tym też roku zrobiono okno pod chórem i drzwi do zakrystii od pola. W roku 1934. zostały obite nowymi gontami malowanymi wieża i sygnaturka.
W roku 1944. malował kościół Mikołaj Stelmach, konserwator z Rużemborku. Rozpoczęte prace w kościele nie zostały całkowicie wykonane. Stara polichromia w prezbiterium z XVIII wieku odnowiona przez Stelmacha uległa zniszczeniu nałożenie grubej warstwy farby, która płatami odpada. W tym roku został również na ciemno przemalowany i ozłocony wielki ołtarz. Boczne ołtarze odnowił i ozłocił za staraniem śp. ks. Antoniego Sikory, St Puchała złotnik z Krakowa w latach: 1949 – 1950.